top-bar-banner
سوالی دارید؟

بشقاب سرامیکی دستساز طرح دست همسا (لعاب طلا) : کد۶

شناسه محصول: 149800

۱۳۵,۰۰۰ تومان

متاسفانه این کالا در حال حاضر موجود نیست. می‌توانید از طریق لیست پایین برگه، از کالاهای مشابه این کالا دیدن نمایید.

ویژگی‌های محصول
  • جنس:سرامیک لعاب کاری شده
  • ساخت:ایران ۱۰۰٪ دستساز
  • طراحی:خاص و یونیک
  • ویژگی:لعاب طلا
  • + موارد بیشتر

بشقاب سرامیکی دستساز – ایرانیان که از دوران باستان با صنعت سفالگری و سرامیک آشنا بودند برای زیبایی و استحکام آن، به مرور زمان به کشف و ساختن لعاب نیز پرداختند. سفال بدون لعاب متخلخل (دارای روزنه های ریز) است و آب و مایعات از جدار آن تراوش می نماید، ولی لعاب باعث می شود تا جدار آن غیر قابل نفوذ شده و برای نگهداری بعضی از مواد مانند روغن و غیره مناسب تر شود. از طرف دیگر، لعاب به زیبایی ظرف می افزاید و به هنرمند نیز امکان خود نمایی می دهد.

بشقاب سفالی دستساز طرح اوم OM : کد۱

لعاب دادن سفال و سرامیک

سفالگری یکی از دیرینه ترین هنرهای ایرانی می باشد. همزمان با حکومت مادها در نقاطی که کوزه گری و سفالگری و سرامیکی وجود داشت لعابکاری ظروف سفالی نیز رونق داشته است. زیرا ظروف سفالی از لوازم اساسی زندگانی مردم آن دوران بوده است. در دوره هخامنشی آجرهای مینایی با لعاب قلیایی در آپادانای شوش یافت شده که هم اکنون نمونه هایی از آن در موزه لوور پاریس نگهداری می شود. در دوره سامانیان که خاندانی علاقه مند به هنر و فرهنگ بودند، در احیای سنن هنری پیش از اسلام بسیار کوشیدند.

در طبقه بندی سفالهای دوره اسلامی سفال قرن سوم و چهارم را به نام سفال سامانی شناسایی گردیده و ویژگیهای فنی و تزیین موسوم به لعاب گلی را به این دوره نسبت داده شده است. این گروه از سفالها بیشتر در شمال شرق ایران در مراکزی مانند نیشابور، سمرقند و جرجان معمول بوده است.

برخورد به خاک های معدنی (گچ و آهک) و همچنین گل اخرا قرمز که با آنها دیوار کومه ها را می آلودند، و آنها را سفید یا قرمز می نمودند، شاید که شروع رنگ آمیزی ای بوده باشد که دیرتر زمینه ی وسیعی یافته است.

چند زمان طول کشیده تا توفیقی در این راه حاصل شده معلوم نیست زیرا برخورد تصادفی به ماده رنگین گیاهی یا معدنی و دانستن اینکه از عصاره گیاه اوسکوتی، رنگ زرد لیمویی به دست می آید یا از برگ درخت کول، رنگ مشکی روشن و از پوست تنه درخت گردو، رنگ مشکلی به دست می آید، یا گیاهانی که بر سر خود دانه قرمز دارند و رنگ قرمز آنها در مجاورت هوا و آفتاب تیره می شود، و یا برخورد به سنگ منگنز و دریافت خاصیت رنگین آن که مخلوطش با آب و گرما به آن، رنگ تیره ای به دست ایجاد می شود، قاعدتاً با دنیای آن روزگار زمان زیادی برای تجربه اندوختن لازم بوده است.

لعاب در گذر زمان

معمولا سطوح داخلی یا خارجی یک بدنه سرامیکی[1] یا سفالی را با لعاب پوشش می دهند. لعاب روکش نازک و شیشه گونه ایست که با اکسیدهای مختلف فلزاتی چون اکسید کبالت ، اکسید آهن و … و سایر مواد معدنی ، رنگین می شود. از لعاب برای افزایش مقاومت مکانیکی و شیمیایی ، پوشاندن ناصافی ها و عیوب جزئی ، افزایش قابلیت های مصرفی و بهداشتی کردن سطح مصولات ، غیر قابل نفوذ کردن بدنه های متخلخل ، حفظ تزئینات بدنه و زیباتر کردن و تنوع بخشیدن به سطوح بدنه محصولات سفالی و سرامیکی استفاده می شود.در گذشته لعاب به شیوه ها و شکل های مختلف و متفاوت توسط استادکاران طی دوره های مختلف تاریخی و پیش از تاریخی انجام می شده است.

در حال حاضر نیز سفال و سرامیک سازی از اهمیت و اعتبار خاصی در کارهای صنعتی و ساختمانی و حتی تولید ظروف، اشیاء و محصولات مصرفی و تزیینی مانند بشقاب سرامیکی دستساز برخوردار است و هنرمندان زیادی در سراسر جهان انواع ظروف و فرآورده‌های گوناگون را با صرف وقت و دقت فراوان با کیفیتی مطلوب و به گونه ای هنری عرضه می دارند که مورد توجه و عنایت ویژهٔ هنردوستان است. از میان کشورهای آسیایی بجز ایران، ممالکی مانند ژاپن، چین، هند، تایلند، اندونزی، کره جنوبی و مالزی و در بین ممالک اروپایی، فرانسه، ایتالیا، آلمان و انگلیسی شاخص ترین آثار سفالی و سرامیکی را تولید و عرضه می دارند. ضمن آنکه هنر سفالگری در بسیاری از کشورهای آفریقایی و قارهٔ اقیانوسیه و نیز در میان ممالکی همچون ایالات متحده آمریکا و کانادا از جایگاه و اعتبار خاصی برخوردار است.

آجرهای لعاب دار:

دو شیوه تزیین در آجرهای لعاب دار دیده می شود، آجرهای سیلیکونی لعابدار با طرحهای برجسته و آجرهایی با سطح صاف که طرح منحصرا توسط رنگ اجرا شده است. این نوع آجرها دارای ترکیبی از مخلوط شن و آهک بوده اند که هر آجر به همراه تزیین برجسته یا بدون آن در قالب شکل داده شده و سه بار داخل کوره می رفته است.

لعاب گلی :

در این نوع تزیین، ظرف ساخته شده از گل را که معمولا دارای خمیر نخودی یا قرمز بوده است پس از خشک شدن در دوغابی از گل نخودی رنگ فرو می بردند، طوری که داخل و خارج آن به طور یکنواخت با این دوغاب پوشانده می شد و پس از خشک شدن، ظرف را به نقوش مورد نظر می آراستند. این نقوش معمولا ساده بود و شامل یک جمله یا کلمه کوفی می شد که در کف داخلی یا بر حاشیه لبه داخلی ظرف نوشته می شد، سپس ظرف را با لعاب شیشه می پوشاندند و به کوره می بردند. معمولا برای ظروف ساده یک رنگ، از ترکیب لعاب گلی که سیلیس هم به آن اضافه می شد، استفاده می کردند که این کار در یک مرحله انجام می شد و در نهایت ظرف به رنگ شیری براق در می آمد.

ظروف مزین به لعاب گلی معمولا در چهار گروه مطالعه می شود:

1) سفالینه با پوشش گلی و نقش سیاه روی زمینه سفید

این دسته از ظروف که مهمترین مرکز ساخت آن را می توان نیشابور دانست با پوشش گلی پوشانده شده و سپس با نقوش سیاه رنگ یا قهوه ای تیره و لعاب شفاف سربی تزیین شده است. زمینه این ظروف کلا شیری رنگ یا سفید است که در گوشه ای از لبه داخلی یا کف آن با کلمه یا جمله ای کوتاه تزیین شده است. در اوایل قرن چهارم تزیینات دیگری شامل نقطه چینهای مرتب نقش پرندگان، گلهای مسبک به نوشته کوفی تزیینی اضافه می شود. از ویژگی های کلی تزیینات این نوع ظروف عدم تراکم نقش و ایجاد فضای خالی در زمینه است در ظروف بزرگتر که لازم بود نوشته کوفی طولانی باشد،

جملاتی نظیر دعای خیر، روایات، ضرب المثل، احادیث منسوب به حضرت محمد (ص)، حضرت علی (ع) و کلام بزرگان اهل ادب برای تزیین به کار می رفته است. در داخل بعضی از کاسه ها یا لگنهای بزرگ نقش آفتابه دیده می شود که به طرز بسیار زیبایی با نقش و نگار که تقلیدی از قلمزنی های آثار فلزی است همراه شده است. در کاوشهای علمی مشترک موزه متروپولتین و مرکز باستان شناسی ایران که گزارش آن در سال 1347 منتشر شده است، در شهر قدیم نیشابور نمونه هایی منحصر به فرد با نوشته های کوفی به دست آمده که به نام ظروف کتیبه ای معروف است.

ظروف کتیبه دار مکشوفه از نیشابور را پژوهشگر ارجمند، عبدالله قوچانی در سال 1364 در کتابی به نام کتیبه های سفال نیشابور معرفی کرده است که در شناخت اوضاع سیاسی ، اقتصادی و مذهبی و اجتماعی این دوره اهمیت قابل توجهی دارد.

2) سفالینه با لعاب گلی و نقوش رنگارنگ روی زمینه سفید

سفال های رنگارنگ و نقوش رنگی روی لعاب گلی، ویژه قرن چهارم هجری است و متعلق به دورانی است که کیمیاگران و تهیه کنندگان لعاب با رنگهای مختلف و اکسیدهای متنوع آشنا شده اند و به تبع علاقه به ترسیم نقوش از انسان، گلها، گیاهان و حیوانات از رنگهای ارغوانی تیره، سیاه، قهوه ای، زرد و اخرایی به صورت پوشش نازک روی زمینه مات و پوشش گلی استفاده کرده اند. از نقوش متداول این دوره می توان نقش اسب سوار، به تقلید از ظروف فلزی ساسانی با تلفیقی از نقوش پرندگان مثل مرغ شاخدار و پرنده مسبک (نقطه نشان) و نقشمایه های اسلیمی و تکرار حروف خط کوفی نام برد که در داخل کاسه ها، بشقاب سرامیکی دستساز و پیاله های کوچک آبخوری رسم شده است.

در میان مراکز ساخت این نوع ظروف، نیشابور از اهمیت بسیار برخوردار است و به طور کلی در شرق ایران و نیز در مازندران این سفال متداول بوده و حتی به نام ظروف ساری نیز نامیده شده است. تعداد زیادی کوره های پخت این نوع سفال در جرجان کشف شده و محققان آنجا را مراکز ساخت و اشاعه این سفال می دانند. در مجموع این نوع ظروف در جهان اسلام از ابداعات و ابتکارات سفالگران ایرانی محسوب می شود و پرفسور میکامی، استاد دانشگاه توکیو، این امور را تایید کرده است.

3) سفالینه لعاب گلی با لعابهای درخشان معروف به زرین فام اولیه

این نوع سفال پس از آنکه با پوشش گلی پوشانیده می شد، با مجموعه ای از لعابهای ترکیبی رنگین زینت می یافت و پس از پخت درخشندگی حتصی به حالت زرین فام یا طلایی داشت. شکل این ظروف معمولا کاسه و نقوش آنها گلهای تزیینی همراه با نوشته های کوفی بود. وجه تمایز این ظروف زرین فام با ظروف زرین فام قرن ششم و هفتم درتکامل نقوش و نوع خط و تفکیک رنگ است که در قرون ششم و هفتم هجری به جای خط کوفی از خط نسخ و فارسی دری و پرتره های انسانی و رنگ طلایی یک دست استفاده می شود. سفالینه های زرین فام اولیه قرون سوم و چهارم بیشتر درنیشابور، جرجان، اصطخر و شوش به دست آمده است.

4) سفالینه های لعاب گلی با نقوش سیاه و روی زمینه زرد

این نوع سفالینه ها که در نگاه اول زرد رنگ می نماید به صورت لکه هایی قسمتهای مختلف ظرف را پوشانده است و در واقع می توان آن را زمینه ساخت ظروف سفالی لعابدار معروف به تکنیک لعاب پاشیده دانست مانند بشقاب سرامیکی دستساز که در جای خود از آن بحث خواهد شد. تنوع رنگ لعاب در پایان قرن سوم و استفاده گسترده از این روش برای تزیین ظروف و اشیای سفالی و بعدها تولید کاشی برای تزیینات معماری همپا با پیشرفت سایر فنون و علوم ادامه دارد.

به طور کلی سفال لعاب گلی از سفالهای مشخصه قرون اسلامی تا اواخر قرن چهارم هجری است که به ترتیب از نوع لعاب گلی شیری رنگ و ساده با تزیین کم شروع شده و بتدریج کتیبه کوفی تمام سطح ظرف را پر می کند و بعدها لعاب گلی رنگارنگ سفال متداول قرن چهارم می گردد و پایان این سده با سفال لعاب پاشیده ساده خاتمه می یابد و قرن پنجم با سفال نقش کنده و لعاب پاشیده آغاز می گردد.

بشقاب سفالی دستساز طرح اوم OM : کد۱

انواع لعاب

همانطور که عنوان شد، سفال بدون لعاب متخلخل (دارای روزنه های ریز) است و آب و مایعات از جدار آن تراوش می نماید، ولی لعاب باعث می شود تا جدار آن غیر قابل نفوذ شده و برای نگهداری بعضی از مواد مانند آب، روغن و غیره مناسب تر شود. از طرف دیگر، لعاب به زیبایی ظرف می افزاید و به هنرمند نیز امکان خود نمایی می دهد. لعاب به بشقاب سرامیکی دستساز زیبایی و استحکام می بخشد. برای ظرفهای مصرفی هم از نظر بهداشتی ضروری است.

در حال حاضر برای لعاب دادن ظروف سفالی و سرامیکی به طور کلی از دو نوع لعاب استفاده می شود:

1) لعاب قلیایی:

موادی مصرفی: ۶۰% شیشه قلیایی، ۲۵% سیلیس خام و ۱۵% بلور یا شیشه خورده یعنی شیشه ای که یک بار حرارت دیده و پخته شده است. از خاکستر گیاه اشنون برای تهیه شیشه قلیایی استفاده می کنند. این بوته ها ابتدا باید سوزانده شود، ولی طوری آنان را می سوزانند که شعله ور نشود، چون در غیر این صورت خواص خود را از دست می دهند. خاکستر این گیاه به صورت ماده ای مذاب است که پس از سرد شدن به صورت سنگ سیاهی در می آید که باید خرد و نرم شود. بعد آن را با پودر سیلیس و حدود ۱۲۰۰ درجه سانتی گراد حرارت می دهند. به این ترتیب شیشه قلیایی به وجود می آید.ببشقاب سرامیکی دستساز معمولا بت ایم لعاب درست میشود.

۲) لعاب سربی:

برای تهیه لعاب سربی از مواد زیر استفاده می شود: ۴۰% اکسید سرب، ۴۰% بلور یا شیشه خورده و ۲۰ % سیلیس خام. برای تهیه اکسید سرب ، سرب را در ظرف نسبتاً کم عمقی ریخته و آنها را ذوب می کنند، در همان حال با میله ای آن را به هم می زنند تا پس از مدتی به پودر نرمی که همان اکسید سرب نام دارد تبدیل گردد. سپس آن را همراه با بلور و سیلیس خام و آب آنقدر می سایند تا به صورت دوغاب در آید. این دوغاب نیز لعاب بی رنگی است که همراه با اکسید های فلزات مختلف رنگ های گوناگون را به وجود می آورد.

 

ظروف لعابی رنگین

در آغاز لعابکاری و در مراحل ابتدایی گرچه قشری از لعاب روی بشقاب سرامیک دستساز را می پوشانده است ولی بدیهی است که آشنایی به مراتب کم رنگی و پر رنگی رنگ های لعابی یا نتیجه ترکیب آنها به تدریج و در طی زمان های طولانی دست داده است و به علاوه، توجه به میزان حرارت لازم، خود عملی است که در گذشته معیاری نداشت و لعاب کاری روی تجربه شخصی به آن توجه یافته و چه بسا که حرارت اندکی بیش از حد لزوم، سبب پر رنگ شدن، یا حرارت کمتری باعث خامی رنگ می شده است.

بنابراین، رنگ های لعابی در آن زمان برحسب میزان تابش آتشی که اغلب، اختیار آن از عهده خارج می شد به دست می آمد و فقط توجه و مهارت لعابکار می توانست تا حدی از روی پیش بینی های به دست آمده از تجربه، رنگ های لعابی نزدیک به دلخوه را باعث شود. بنابراین، می توان دریافت چه بسا که با در نظر داشتن نسبت اختلاط رنگ ها، بر اثر غفلت از میزان تابش آتش و توجه نداشتن به افزایش و یا کاهش هیمه های کوره، نتیجه ی کار، رضایت بخش نمی شده و چه بسا که بر حسب تصادف، رنگ های لعابی خوب از کار در می آمده است.

بشقاب سفالی دستساز طرح اوم OM : کد۱

مراحل ساخت بشقاب سرامیکی دستساز:

لعاب ساییده شده و آماده را در ظرف بزرگی ریخته، اشیاء کوچک را داخل لعاب کرده، در می آورند. برای لعاب دادن ظرف های بزرگ، آن را روی ظرف لعاب گرفته و با ظرف دیگری روی آنرا لعاب می ریزند و سفال، لعاب را به خود جذب می کند. قشر لعاب باید در کلیه نقاط ظروف به یک اندازه باشد در غیر این صورت اشیایی که کمتر لعاب خورده، زودتر می پزند و آنان که لعاب بیشتری خورده، دیرتر پخته می شوند. البته چون در لعاب کاری نمی توان صد در صد قشر لعاب را در کلیه اشیاء به یک اندازه درآورد، اشیایی را که لعاب بیشتری خورده اند را به آتشدان کوره نزدیکتر می گذارند.

اکسیدهای رنگ دهنده

اکسید آهن:

آهنگران هنگامی که با پتک، آهن تفته را می کوبند، جرقه هایی از آن به اطراف پرتاب می شود. این جرقه ها همان ورقه های نازک اکسید آهن هستند که سفالگران ایرانی آن را برای ایجاد رنگ حنایی در لعاب به کار می برند.

اکسید منگنز:

اکسید منگنز جهت ایجاد رنگ قهوه ای در لعاب سازی به کار می رود.

اکسید کبالت:

این اکسید را برای ایجاد رنگ لاجوردی در لعاب به کار می برند.

اکسید قلع:

اکسید قلع برای ایجاد رنگ سفید در لعاب مصرف می شود.

اکسید مس:

این اکسید جهت ایجاد لعاب فیروزه ای در لعاب های قلیایی و ایجاد رنگ سبز در لعاب های سربی به کار می رود و به نام توفال مشهور است.
از ترکیب اکسیدهای فوق با هم نیز می توان رنگ های جدیدی به دست آورد. برای مثال از ترکیب اکسید منگنز و اکسید مس، رنگ یشمی و از ترکیب اکسید آهن و اکسید مس، رنگ مغز پسته ای و از ترکیب کبالت و اکسید مس، رنگ فیروزه ای به دست می آید.

نقاشی روی بشقاب سرامیکی دستساز

برای نقاشی روی بشقاب سرامیکی دستساز دو روش وجود دارد: یکی نقاشی روی لعاب که به نام رو رنگی معروف است و دیگری نقاشی زیر لعاب که زیر رنگی نیز نامیده می شود.

1) نقاشی به روش زیر رنگی:

پس از پخت بشقاب سرامیکی دستساز، نقوش دلخواه را با رنگ های مورد نظر که همان لعاب های رنگی با اکسیدهای فلزات مختلف ساخته می شود، بر روی آن به وجود می آوردند و سپس روی تمام سطوح داخلی و خارجی ظرف را با یک لعاب بی رنگ می پوشانند و چون نقاشی ها زیر لعاب بی رنگ قرار می گیرد، اصطلاحاً آن را نقاشی زیر رنگی می نامند. درجه حرارت برای پختن سفال در این مرحله هزار درجه سانتی گراد به مدت هشت تا ده ساعت می باشد.

2) نقاشی به روش رو رنگی:

این نوع نقاشی روی لعاب بشقاب سرامیکی دستساز قرار می گیرد. یعنی پس از لعاب کاری و پختن لعاب، روی آن را با رنگ هایی که در فوق ذکر شد نقاشی می کنند. این نوع نقاشی ساده تر از نقاشی زیر رنگی است. زیرا اگر نقشی به اشتباه زده شود، به راحتی می توان آن را پاک کرد. درجه حرارتی که برای پختن نقوشی که با این روش بر روی اشیاء سفالین زده می شود، بسته به نوع رنگ از ۴۰۰ تا ۸۰۰ درجه سانتی گراد و به مدت چهار تا هشت ساعت می باشد.

فروشگاه زیبآذین ارائه دهنده انواع سفال و سرامیکی دستساز در ایران.

امتیاز کاربران به: بشقاب سرامیکی دستساز طرح دست همسا (لعاب طلا) : کد۶ | (0نفر)

ارزش خرید به نسبت قیمت
معمولی
کیفیت ساخت
معمولی
شما هم می‌توانید در مورد این کالا نظر بدهید.

برای ثبت نظر، لازم است ابتدا وارد حساب کاربری خود شوید. اگر این محصول را قبلا از زیبآذین خریده باشید، نظر شما به عنوان مالک محصول ثبت خواهد شد.

نظرات کاربران

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

مقایسه ( 0 مورد )
1
سلام
برای ارتباط با پشتیبانی از طریق واتساپ دکمه SEND را بزنید
Powered by